الو کهنو

اَلو کهنو سلام بر روی ماهِت
سلام بر سینه ی پُر درد و آهِت
اَلو کهنو، اَلو، اَشناسی اِی مو
مونوم جعفرشجاعی بی پَناهِت
اَلو کهنو، مو نَدرِ یَک نگاهِت
مو نَدرِ چاروکِ سرخ و سیاهِت
بِپوشُم وَر تَنِت تور عروسی
بِریزُم دَه خَشَم دنبالِ راهِت
اَلو کهنو بیا دورت بِگردُم
همی مردم پرشورت بگردُم
قد بالا و رعنای تو اَحسنت
مو نَدر مُودونه بورِت بگردُم
اَلو کهنو مو بندَر کار دارُم
منوجون دلبر و دِلدار دارُم
زمین کوچکی، پشت بالِ کهنو
کلات گنج گندم و انبار دارُم
اَلو کهنو، فدای بود و نبودِت
فدای مردمان با وُجودِت
همی کِرمون بُبو نَدر قد تو
همه دنیا، فدای یَه کال مودِت
اَلو کهنو دِلُم تنگ بودِن اِمشو
که دایِم وَر سَرِت جنگ بودِن امشو
بِه وَلله تو عروس منوجونی
لباسِ تَنِت، قشنگ بودِن اِمشو
اَلو کهنو، یه حِسی وَر تو دارُم
دلُم واشِن سرِ عیشِت بِبارُم
جَهازِت جور کنم ای شهر بندر
حِنُوو ای کهنو و روبار بیارُم
اَلو کهنو، فدایِ تَنگ نائیزت
همی کَهن خوشِت و یاوْ تمیزِت
بِرَه یه جمعه ای کنار پیر غیب
که شاید جون بُبو حال مریضِت
اَلو کهنو الهی شاد گردی
همیشَه دِلخوشُ و آزاد گردی
لِباس وَر تَنِت سوز و بهاری
همیشَه چون بهشت آباد گردی
اَلو کهنو ،دلی مو پیش تو دارُم
مو ای ارث پِدر، خویش تو دارُم
همه غصه اخورُم تو شهرِ غربت
امید به دیستِنِ عیش تو دارُم
اَلو کهنو، اَلو… آنتِن نداری
تو اِی استان هشت، مگه چه داری
نومِت بر روی کِرمون چه غریبِن
به بندَر بَستِنِه عهد بِراری
اَلو کهنو ،اَلو قطع کَن تَماسِت
بِکَن چادُر سَرِت، جمع کَن حَواسِت
اَتِرسُم چِشمِ نامَحرَم بدیدَه
گل سرخ و سیاهِ رو لِباسِت
اَلو کهنو ،اَلو بِشنو تَوارُم
مو کاری به کار مردُم ندارُم
که جعفر نام مو، فامیل شُجاعی
هَمی پسوند کهنو اعتبارُم

انتهای پیام۱۰۰۱* http://jiroftman.ir/?p=6839

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

هشت − 5 =